سیمرغ
مجموعه شعر پابه پای باد کوچه در شب با فانوس راه می رود اما برهنه ای آن دورها با چشمان بسته پابه پای باد می دود. مجموعه داستان کوتاه "ویلن" اثر جدید از "طاهر جیناک"، نوشته زیر بخشی از این مجموعه است. "میزانی در کار است. خوب و بد با تعاریف جا عوض می کنند. با این حال آدم در لحظه نمی تواند هم خوب باشد و هم بد و یا برعکس. خاکستری، تعریف بازتاب آن تعاریف است. اگرنه بین سیاه و سفید خطی وجود ندارد. ذات دیو بودن، دیو است و ذات پری، پری. انسان، آدمی است که پری اش بر گرده دیوش سوار شده است و میزانش آگاهی از ماهیت آن تعاریف است. کثرت آدمها به وقت حادثه از انسان می ترسند اما پری وجودشان می داند که هیچ انسانی به آنها آسیب نمی زند. جنگ آدمها، انتخاب انسانها نیست ولی حیطه آدمها موضوع شناسایی آنهاست و آوردگاهی که در آن جنگ، میزانی که انتخاب انسانها را به میزان می کشد و گاه انتخاب یک انسان میزان آدمها را برهم می زند. حلاج با انتخاب جنگ، انتخاب خویش را به میزان انتخاب کشید و شمس گزیدگان را به آوردگاه انتخاب خویش." سراب؟ آدمها هر روز آن را می نوشند از شیر آب از بطریهای پلاستیکی و به یاد نمی آورند مسافرند مگر دم آخر که حجاب از سر سراب می افتد تاریخ پشت میز نشسته است پشت میز ارتباطات با بیبیسی مصاحبه میکند دقیقه نود را با وقت اضافه آنقدر عقب می اندازیم تا دیکتاتورها صلح را فرا بگیرند ما برای بهداشت سیاسی دموکراسی را تا ته دنیا لوله کشی میکنیم وقت تمام است در پایان مصاحبه تاریخ مثل یک سیاستمدار انگلیسی لبخند میزند اما نقاش دارد پاییز را نقاشی میکند بگذار از نزدیک تماشا کنم یک خیابان و ازدحام آدمها، یک درخت سبز، ایستاده وسط خیابان انگشت ابهامش را بر لب نهاده است لبانش زرد است به نارنجی میزند تاریخ شبیه آدمهاست وقت حادثه گیج میزند از بلندای ساحل باید هولش داد اگر نه دل به دریا نخواهد زد برخیز با اشکهایت وداع کن وقت رفتن است کجا؟ دنبال عدالت خدا ثروت یعنی کفشهای رنگارنگ توی گنجه و قدرت یعنی چه کسی کفشهای همسایه را دزدید و حکومت؟ حکومت همان گنجه ایست که از پشت ویترینش کفشهای کهنه برق میزنند 
فائزه شریف نژاد
نشر پلک تهران
| Design By : Night Melody |
دیوار قدرت با آجرهای ثروت بنا می شود و دیوار خانه ها نه تنها به شکل عینی جغرافیای شهر را به دو نیمه می کند، بلکه خط قرمزی به دور ذهن آدم ها می تند. آن وقت در دو سوی دیوارها، دارا و ندار با فرهنگ های متفاوتی شکل می گیرند و با تعاریف طبقه ای که به آن وابسته اند، خود را به تعریف در می آورند، و این بار با تعریف دیوارها، دیوارهای دیگری را خلق میکنند، و بعد علت وجودی دیوار را از یاد می برند. آنگاه آدم ها در هر دو سو با وهم خویش، ذهن تاریخ را گنگ و وهمآلود می کنند و دیگر ماهیت ضرورت و انتخاب در پس دیوارها و پیله ها گم می شود، و آن وقت آدم ها حقیر و سر به زیر از قلاب سرنوشت آویزان می شوند، قلابی که نه به آسمان وصل است و نه به زمین.
